چگونگي رفتار معلم، والدين، اطرافيان و همكلاسي‌هاي فرد مبتلا به صرع اهميت بسزايي دارد چرا كه با اين افراد بايد عاقلانه و متعادل برخورد كرد. توجه بيش از حد و يا بي توجهي زياد چه در مدرسه و چه در منزل و يا اجتماع داراي عوارض منفي روي اين افراد است.

اكثر كودكان مبتلا به صرع از بهره هوشي طبيعي برخوردارند اما ممكن است برخي از نظر هوشي عقب مانده باشند و يا اينكه از نظر هوشي طبيعي بوده ولي عوارض داروها باعث شل شدن عضلات و چاقي وي شود و او را در عمل كند نمايد، بنابراين نبايد آنها را به انجام كارها و ورزش ها و حركات سريع وادار كرد. همچنين نبايد اجازه داد كه وي از جمعيت دور بماند و ساكت بنشيند، بلكه بايد زمينه تحرك وي را فراهم كرد.

والدين و يا معلم بايد به دانش‌آموز صرعي آموزش دهند كه دارو را بايد با دوز صحيح و به موقع مصرف كنند و از عوارض آن نگران نباشند و حتي دارو را خودسر قطع نكنند.

اين دانش‌آموزان از انجام كارهاي پراسترس و هيجان آور و سخت بايد خودداري كنند، چون مي تواند باعث بروز صرع شود.

همچنين كم خوابي و عدم استراحت كافي نيز مي تواند موجب بروز تشنج شود، بنابراين استراحت كافي براي اين قبيل افراد لازم است.

به طور كلي انجام كليه ورزشها حتي دوچرخه سواري، كوهپيمايي، شنا و ... با حضور مربي و مطلع كردن او نسبت به بيماري باعث افزايش اعتماد به نفس دانش آموزان خواهد شد.